Το μάτι της Μοίρας σε κοιτάζει
μέσα από τις φλέβες του καφέ
και μαζί σου μυστικά μοιράζει
για εμπειρίες και ζωές.
Στα γυρίσματα των σκοτεινών γραμμών του
πόσες φορές κύλησε το δάκρυ
για τις πλάνες των χαμένων διαδρομών σου
για την θολούρα δίχως άκρη.
Κάθε σχήμα μια υπόσχεση τώρα σου δίνει,
κάθε στάλα και ένας χρησμός,
κι εσένα, ψυχή, σαν μαγνήτης, σαν δίνη
σε σέρνει ο θείος σου προορισμός.
Και βαδίζεις με αγωνία σιωπηλή, κρατώντας της Μοίρας το χέρι, πότε σε χαράδρα σκοτεινή, πότε σε ολόφωτο παρτέρι.
Ώσπου μια μέρα βρίσκεσαι στην κορυφή,
ταλαίπωρη ψυχή του ανθρώπου
και αντικρίζεις την ίδια την ζωή,
το πεπρωμένο σου, το αιώνιο φως σου.
Μαγεμένη ευθύς προχωράς στο κενό,
ελεύθερη πια από αμφιβολίες,
έχεις γίνει κι εσύ ον φωτεινό,
μια πηγή έμπνευσης κι ευλογίας.